Een kleine rekensom. De ww-uitkering bedraagt 70% (de eerste drie maanden 75%) van het laatst verdiende salaris. Voor iedereen die meer verdient dan zo’n € 4.225,- per maand wordt het nog meer schrikken, want bij dat bedrag stopt de teller. Iemand die € 7.000,- per maand verdient gaat niet terug naar 70% van € 7.000,- = € 4.900,- Neen, die gaat gewoon terug naar € 2.950,- per maand. De uitkering bedraagt dan dus  42%  Minder dan de helft. Ga er maar aan staan.

Laat een kamerlid nou zo’n € 7.000,- verdienen. En laten diezelfde kamerleden nu hebben besloten dat de hulp aan werklozen in de vorm van een absoluut onzinnige en volkomen ondeugdelijke  internettoepassing van UWV meer dan voldoende en zeker toereikend is.

Gelukkig is daar inmiddels een oplossing voor gevonden. Werkgevers worden geacht meer verantwoordelijkheid te nemen op het terrein van de begeleiding van werk naar werk. Er is zelfs sprake van een eigen risicoperiode van zes maanden. En dat is goed nieuws, want de praktijk van vandaag is dat hoe langer iemand uit de tentakels van UWV kan blijven, hoe beter dat is. Het zou goed zijn als de aanstaande ex-politieke ambtsdragers op dat punt niet worden gelijkgetrokken met andere werknemers. En uit eerste hand kunnen gaan vaststellen wat ze hebben veroorzaakt door blind te zijn voor de aansprekende ontwikkelingen bij UWV in de periode 2005 – 2010 en vooral bij die talloze professionele dienstverleners die UWV hielpen zich echt goed van hun taak te gaan kwijten.

Ik heb zo al twee namen waarvan van ik van harte hoop dat zij straks onder de kiesstreep terechtkomen. En achter die andere namen kom ik nog wel. Reken maar dat ik geen van allen ga helpen als ze bij mij aanbellen voor een outplacementtraject. Laat ze eerst zelf maar eens de schade opnemen! Hun namen hou ik geheim. Dan kunnen ze vast wennen aan de anonimiteit die hen rest na al die kamerjaren wanprestatie.

Maar goed, die nieuwe werkmap. Helemaal aangepast op onze inmiddels gegroeide en stevige visie die ons voorschrijft dat je in een loopbaan altijd moet streven naar doen wie je bent. Daar heeft iedereen baat bij. Wederom twijfel. Zetten we niet te hoog in? Het is waar en wij zien het profijt, maar jagen wij potentiële klanten niet weg met deze schijnbaar misschien wel al te mooie waarheid? De tekst op de website is ook al helemaal aangepast….

Maar goed, die nieuwe werkmap. En die stevig aangezette visie. En de websitetekst. Met die drie zware gedachten in mijn hoofd hang ik uit het raam en blaas ik de rook naar buiten. Ik sta mij toe te genieten van dat moment, maar krijg de gedachten niet uit mijn hoofd. Weg genieten. Weg na ‘de blinde darm’.

Na ‘de blinde darm’ was toch niets belangrijker dan mijn eigen welzijn? En dat van mijn gezin, waar ik zielsveel van hou en zo enorm aan gehecht blijk te zijn? Was ik daar niet zo ontzettend mee geconfronteerd geworden tijdens ‘de blinde darm’? Ik denk aan de werkmap. Ik denk aan de commerciële (bah!) kansrijkheid van onze visie op loopbanen. Ik denk aan mijn welzijn. Ik denk. Ik twijfel. Ik word onzeker. Ik zet door. Ik doe wie ik ben. Ik geloof in de kracht van in ieder geval negen jaar doen wie ik was. Ook als het even niet leuk of spannend is.  

En dan komt er een bestelbusje voorbij. Ik lees dat het gaat om een busje van een groenteboer. Geloof het of niet: hij heet Bas Wortel. En Bas heeft hij in oranje letters geschreven. Met een glimlach op mijn gezicht laat ik het busje uit mijn gezichtsveld verdwijnen. Die heeft ‘doen wie hij is’ in ieder geval letterlijk genomen. Hoe mooi kan het zijn? Ik zie op de parkeerplaats voor ons pand een merel in een plasje water zichzelf wassen. Ik heb geen idee waarom ik dat een mooi gezicht vind, maar ik vind dat wel. Dan gaat het regenen. De merel doet een paar trippelstapjes terug en gaat schuilen onder een geparkeerde auto. Logisch, een vogel in het water doet niet wie hij is.

Ik merk dat ik sta te genieten van die twee kleine dingen. Ook dat had ik mij na ‘de blinde darm’ voorgenomen. Pfff, toch nog iets overgebleven! Maar bovenal stel ik vast dat in die twee kleine dingen een mooie waarheid zit opgesloten. En die had ik zonder ‘de blinde darm’ toch echt niet gezien. Hoe subtiel kan een waarheid zijn.

Vlak voor het paasweekend meldde een potentiële outplacementklant mij zich te kunnen vinden in het plan van aanpak dat ik op zijn verzoek naar aanleiding van een uitgebreid kennismakingsgesprek voor hem had geschreven. Hij had er zelfs zin in gekregen.  Bovendien pastte het budget binnen de (overigens zeer riante) regeling die hij met zijn werkgever rondom zijn gedwongen ontslag had afgesproken. Wel had hij nog een verzoekje. Tussen het planbudget en het budget dat hij van zijn werkgever had meegekregen zat nog zeker € 1.000,- ruimte. Het moest toch mogelijk zijn, zei hij, om het voorgelegde plan gewoon met die € 1.000,- op te plussen, om vervolgens die € 1.000,- aan te wenden voor de aanschaf van een Apple Tablet. Voor hem. Door mij…..

Omdat ik als ondernemer altijd blij ben met een nieuwe opdracht en ik in de regel niet star in elkaar zit, gaf ik aan op zoek te gaan naar de mogelijkheid om zijn wens mogelijk te maken. Voor het goede begrip merk ik nog op dat ik een dergelijk verzoek in de negen bestaansjaren van Elephant nog nooit had meegemaakt. Offertetechnisch was de gevraagde financiële plus zo geregeld: simpelweg de toegekende korting schrappen. De aanschaf van dat tablet lag wat lastiger, maar daar zou ik gedurende de paasdagen wel een slimmigheidje op weten te bedenken. Voor ik het wist had ik de offerte aangepast, uitgeprint en in veelvoud naar de nieuwe klant op de bus gedaan.

En toen begon de twijfel. Het van mij uit niet toekennen van de trajectsomkorting aan zijn werkgever was niet meteen diefstal. Maar hoe zou ik dat kunnen uitleggen wetende hoe onze spelregels in elkaar steken en waarom dat zo is. En wetende dat ons budgetplafond bovendien in onze brochures gedetailleerd wordt beschreven? Het ‘houd de dief!’ begon al door mijn hoofd te galmen. Los daarvan: stel dat ik het zou kunnen uitleggen, wilde ik dat wel? En dan het tablet. Het na aanvang van het traject overhandigen ervan was financieel niet zo’n punt. Maar hoe zuiver zou onze samenwerking dan nog zijn? Zou ik deze man in de ogen kunnen kijken zonder mij te herinneren hoe hij zijn werkgever (en mijn opdrachtgever) in ieder geval in mijn ogen heeft opgelicht?  

Dinsdagochtend liet ik de man weten dat ik terugkwam op mijn inmiddels opgestuurde offerte. De man was verbaasd. Bij zijn werkgever zou er immers geen haan naar kraaien zolang het budget maar klopte (dat lijkt wat mij betreft toch echt een beetje op stelen) en ik zou toch probleemloos dat tablet fiscaal kunnen verantwoorden als cursusmateriaal of zo (volgens mij vraag je dan fraude te plegen als je dat, zoals wij, niet als zodanig standaard hebt opgenomen in je aanbod). Aansluitend liet hij gelukkig weten dan dus ook niet met ons in zee te gaan. Dat scheelde mij een besluit.

Gisteren is er echter naar de begrippen van Elephant wel behoorlijk wat geld door mijn vingers geglipt. Ik heb overwogen de betreffende werkgever te informeren over de handelswijze van in ieder geval één van zijn werknemers. Hoe ethisch is dat? Toen bedacht ik dat deze werkgever geld zat had om ook op eigen initiatief wel een bureau voor bedrijfsrecherche in te kunnen schakelen. De inkoopafdeling zou vast wel een scherpe offerte weten af te dwingen.

Had ik al verteld dat de man in kwestie op zoek was naar een baan in de inkoop?

Wie van deze mannen doet wie ‘ie is? En wie betaalt dat dan?

Deze week heb ik vrijwel volledig gewerkt. De meeste van mijn klanten heb ik inmiddels alweer bij mij aan tafel gehad. Vier ervan voor de laatste keer, want die hebben ineens allemaal een hartstikke leuk baan gevonden en verrastten mij met een olifant. Vier kennismakingsgesprekken gevoerd met mogelijk nieuwe klanten. Een paar hele forse herinneringsfacturen gestuurd. En ook ontvangen overigens. Het valt op dat ik nog steeds vriendelijker herinner dan dat ik herinnerd word. Wachten op ondertekende contracten, zodat we kunnen beginnen. Wachten duurt nog steeds lang. Uitgebreid de laatste Loopbaanhotelweek geëvalueerd (wat vind ik het jammer dat ik niet mee kon gaan). En de al lang geleden afgesproken bureaudag gepland voor volgende week. Ben  ik tevreden met wat ik aan het doen ben en blijf ik dat op dezelfde manier doen?

Waar ik diep in mijn hart al bang voor was, dreigt te gaan gebeuren. De hitte van de dag haalt mijn mooie voornemens van reflectie en koersbepaling al weer helemaal in. Irritaties en frustraties die ik een maand geleden voelde en waar ik van af wilde, zijn gewoon weer op gang gekomen en ik duw ze gewoon weer weg. Successen en momenten van trots komen nog steeds op dezelfde manier op mij af en ik vier ze nog steeds op dezelfde manier: veelal in mijn eentje, want het parodoxale wil dat onze successen altijd leiden tot afscheid nemen. Ben  ik tevreden met wat ik aan het doen ben en blijf ik dat op dezelfde manier doen?

Ik weet het niet. Er zijn mensen die voor dit soort momenten een coach opzoeken. Ik niet. Links en rechts voer ik korte gesprekjes. Net lang genoeg om iets te vertellen, net te kort om er echt bij stil te staan. Is dat onwil? Onmacht? Eigenwijzigheid? Angst? Stoerheid? Van alles een beetje? Het is in ieder geval een beetje dom. Maar ja, daar is onze aanstaande koning ook mee weggekomen….

Het overleg in Amersfoort was kort. Ad nam de productionele kant van Peter over, gesteund door rots in de branding Marike (hoe krijgt zo’n vrouw dat voor elkaar terwijl haar vent in best wel zorgwekkende toestand in het ziekenhuis ligt?). Ik ging verder met de inhoud en werd in beslag genomen door een volle agenda en de zorgen om Peter. Het ging niet zo goed. Peter had een blinde darm ontsteking. Normaal een akkefietje maar als je die verkeerd inschat en bij de operatie blijkt hij al enige tijd open te zijn, dan spreek je al gauw van een buikinfectie en dat is ronduit levensbedreigend. Zo ging ik in de loop van de week best wel tegen de volgende week aan zien. Ad zou mee gaan in de plaats van Peter. Het programma veranderde daarmee niet maar mijn rol wel en daarvoor moest ik stevig in mijn handen spugen. De zorgen om Peter namen toe en als ik op de batterij van mijn eigen accu keek zag ik nog maar een paar streepjes. Ook dat baarde me zorgen. Gelukkig werd het nieuws uit het ziekenhuis op vrijdag beter en kon ik zelf onverwacht terecht bij mijn wappervrouwtje, zoals ik Ingrid noem die met een bepaalde regelmaat mijn klankbord vormt terwijl ze met bioresonantie mijn batterij weet op te laden.

Op zondag was Peter weer thuis en vol goede moed togen Ad en ik naar het mooie Terschelling om het hotel voor te bereiden op de komst van de deelnemers. Toen Arthur O, onze vaste kok, daar ook was aanbeland waren we er helemaal klaar voor.  

Vanaf het moment dat de gasten arriveerden ging de knop op aan en begon het programma draaien. In het hier en nu stappen, reageren op wat onze klanten vragen, laten zien en doen. Zien, voelen dat de samenwerking met Ad begint te tierelieren en bij Arthur O de pretknop van nieuwe impulsen voorzien. Langzaam werd het een groot genieten dat de volgende dagen, ondanks een opstekende zware verkoudheid, alleen maar groter werd. De deelnemers kregen de eigen verhalen steeds scherper en wisten die in de verschillende werkvormen ook steeds scherper uit te drukken. Dat mijn plezier groter werd  naar mate de deelnemers oorspronkelijker begonnen te reageren en de eigen loopbaan van die nieuwe inzichten gingen voorzien, zal zeker zichtbaar zijn geweest want de week werd voor mij afgesloten met een groot compliment.

Er is een moment in het programma dat ik, als voorbeeld, mijn eigen verhaal in een korte pitch etaleer. Die pitch is altijd anders maar bevat altijd enkele vaste ingrediënten. Dienstbaarheid – kind gebleven – clown zijn – luisteren op ‘echt’ niveau en chaoot. Ik serveer mijn drijfveren, talenten en intrinsieke factoren makkelijk uit. Aan het einde van de week vertelde een klant me dat ik daar gerust inspirator aan toe mag voegen omdat hij veel heeft opgestoken van een trainer die professioneel is in het kind zijn . Hij vertelde me nog meer, maar ik schrijf dit verhaal niet om die lofzang bloggend na te zingen. Ik wil dit graag vertellen omdat ik kwijt wil welk een bevoorrecht mens ik mag zijn. Ik mag doen wie ik ben en heb daar bij Elephant-HRD&M  en het Loopbaanhotel een podium voor. Ik ben gezond en op dat grote voorrecht krijg ik dan ook nog inspirerende complimenten. 

Hoe groot dat voorrecht is laat Peter zien die moet accepteren dat herstellen tijd vraagt terwijl dat met zijn karakter en drijfveren verrekte lastig is. Hoe groot dat voorrecht is laat mijn meisje zien die zich door haar tweede week van werkloosheid heen vecht terwijl haar man mag doen wie hij is binnen een context die voor haar inhoudt dat hij een week weg is en vol snot terug komt. Hoe groot dat voorrecht is laten Marike en Annemarie zien die bij de absentie van de andere Olifanten vele ballen hoog moeten houden en daarmee minder kunnen toe komen aan wie zij zijn. Hoe groot dat voorrecht is laten de deelnemers zien die na een week Loopbaanhotel weliswaar een sterk vertrekpunt hebben door te weten wie ze zijn en dat  te kunnen vertellen,  maar nog wel moeten zien te realiseren dat ze ook kunnen gaan doen wie ze zijn.

Ik  geef de complimenten dan ook graag door omdat zij zich bewonderenswaardig staande houden binnen een context waar ze even niet kunnen doen wie ze zijn en zich daar weer naar toe moeten vechten.

Om 19.00 uur kwam er een hele grote man mijn kamer binnen. Hij had een grote dolk bij zich en stootte die zonder enige aarzeling diep mijn buik in. En in mijn buik begon hij draaibewegingen te maken. Het hield niet op. De draaien werden groter en gingen alsmaar dieper. Ik schreeuwde het letterlijk uit van de pijn. Dat maakte geen enkele indruk. Bij iedere ademhaling, voorzover dat nog ging, dacht ik dat er twee kansen waren. Of de pijn hield op, omdat het nu eenmaal de laatste steek was. Of de pijn hield op, omdat ik dood zou zijn. Ik vond het allebei prima, maar ze gebeurden allebei niet. De pijn werd alleen maar meer.

Met twee luide stampen op de vloer dwong ik mijn vrouw naar boven. Ze was er zo. Ik geloof niet dat we een echt gesprek hebben gehad. Zij besloot de noodarts te bellen. Ondanks mijn ongetwijfeld zeer goed hoorbare brullen op de achtergrond heeft het mijn vrouw tien minuten gekost om die noodarts bij ons thuis te krijgen. En ik? Ik had pijn. Heel veel pijn. En ik was bang. Letterlijk doodsbang.

Vanaf het moment dat de noodarts bij ons thuis was, startte er een proces. Ik was de oorzaak van dat proces. En dat proces draaide in zijn geheel om mij. Noodarts, chauffeur van noodarts, motorverpleegkundige (met morfine), ambulanceverpleegkundige, ambulancechauffeur, eerste hulp verpleegkundige, nog eentje, arts-assistent, verpleegkundige, bloedprikker, röntgenfotograaf, röntgenpleeg, ct-scanner, ct-scanner-planner, verpleegkundige, leerling, arts-assistent….. Ze stelden zich allemaal voor. Allemaal deden ze iets. Een prik, een vraag, een meting, een vraag, een prik en een vraag. Een prik, een vraag en een meting. En ik? Ik ben in zo’n korte tijd nog nooit zo vaak voorgesteld aan zo veel verschillende mensen die allemaal wat met mij deden terwijl ik geen idee had wat dan wel. Ik had alleen maar pijn. En ik was alleen maar bang. Heel erg bang. En ik zakte steeds verder weg van die heerlijke morfineprikken.

Ergens in ik denk inmiddels wel de nacht, zat er weer iemand aan mijn bed. Dokter huppeldepup. Het zal. Dokter huppeldepup vertelde mij dat er sprake was van een acute blinde darmontsteking. De vraag was: direct opereren of wachten tot morgenochtend acht uur. Dat laatste is het geworden. En ergens tussen zondagavond zeven uur en maandagochtend 10 uur (want zo laat werd het uiteindelijk) is mijn blinde darm gesprongen. En dan heb je dus echt een probleem.

Iedere dag kwam Marike twee keer op bezoek. Dat vond ik logisch. Maar iedere avond kwamen ook mijn drie zoons op bezoek. En dat vond ik raar. De eerste avond niet hoor, maar ze waren er iedere avond. En toen begon ik het eng te vinden. Drie grote kerels die iedere avond op bezoek komen en zichtbaar onder de indruk zijn…., ga ik dood? Dochter en kleindochter uit Den Haag besteden ook veel meer dan gemiddeld aandacht aan mij. Appjes, foto’s, tekeningen…., eng! Gelukkig is er nog eentje van de kroost die zich beperkte tot één bezoekje en dat op de eerste opnamedag. Dan zal het wel niet zo heel erg zijn. Ik moest ergens referentie halen, want in de tussentijd werd ik lekgeprikt, volgespoten en platgemeten. Zorgelijke gezichten van mensen wiens naam ik niet kende en wiens functie voor mij een groot geheim was. Maar ze bepaalden wel wat er met mij gebeurde.

Na een week mocht ik naar huis. Sander, mijn 20-jarige zoon zei dat zo’n blinde darm eigenlijk wel een stom ding is. Niemand weet waar ‘ie voor is, niemand weet waarom ‘ie gaat ontsteken en toch kun je er, zoals ik,  levensbedreigend ziek van worden. Stom: word je zo ziek en dan kun je er niet eens wat van leren, zei Sander.

Op die uitspraak zit ik nu al een tijdje te kauwen.Want je kunt er juist heel veel van leren. Thema’s zijn in ieder geval kwetsbaarheid (de mijne) en afhankelijkheid (de mijne) en leven (van mij met de mijnen). Soms denk ik al te snappen wat ik heb geleerd. Maar voor ik het door heb glipt het geleerde dan weer door mijn vingers. Ik ben nog helemaal in het stadium van proberen vat te krijgen op…, ja op wat eigenlijk? Nou ja, ik heb mijzelf nog een volle week rust voorgeschreven. En dan langzaam gaan opbouwen. Ik en langzaam? Ja. Ik en langzaam…

By the way: dat dochtertje van die klant van mij waar in augustus dat ponsglioom is gevonden? Toen ik een beetje zielig lag te doen in het ziekenhuis, werd het bij haar duidelijk dat er geen behandeling meer mogelijk is.

Ergens op een industrieterrein reed ik tegen een wat grauwe, vierkante doos aan. Het zag er niet echt aantrekkelijk uit, maar dit was wel de plek waar ik moest zijn. Ik parkeerde mijn auto naast een ik zal maar zeggen COA- achtig modelletje. Dat was wel een soort van indrukwekkend. Aan de andere kant: ik kon zelf ook wel zien dat het geld niet in het pand was gaan zitten. Maar goed. Toen ik naar binnen stapte, werd ik ontvangen in zo’n receptieruimte waar de balie was uitgerust met glazen ruitjes die je dicht kon schuiven. Er zijn omgevingen waar dat prima werkt. Op mij werkte het ook, maar niet stimulerend. Ik stelde mij voor en toen werd ik doorgelaten.

Eerlijk is eerlijk: het inmiddels gewekte imago verdween als sneeuw voor de zon. De binnenkant van het gebouw had een waar museumpje verborgen. En tussen de kunstschatten zaten mensen te werken in behoorlijke werkkamers. Ik werd binnengelaten bij de directeur van dit bedrijf, mijn aanstaande opdrachtgever. Ik werd joviaal door hem ontvangen, kreeg koffie aangeboden en mocht gaan zitten in zijn rijk ingerichte werkkamer. Het was duidelijk dat hij van zeilen hield en al snel wist ik hoe zijn boot eruit zag. En dat was niet als zo’n bootje waar de COA-klanten in de regel mee naar Europa varen. Voor de goede orde: ik vind het geen enkel probleem als mensen zich een boot kunnen permitteren. Ik zou er ook best graag weer een willen hebben. En de tijd om er mee te varen.

Na wat algemene uitwisselingen, werd de toon wat samenzweerdiger. Of wij ook zoveel gedoe hadden met het UWV. Jazeker, dat hadden we. De ene naam na de andere rolde over de tafel. En…. ik kende er geen eentje. En of ook ik vond dat er zo weinig en bovendien zo laat betaald werd door UWV. Ja, dat vond ik ook. Stap voor stap kwamen we tot de aanleiding van mijn bezoek. Ik kreeg een verhaal te horen over een werknemer, zoals alleen werkgevers over werknemers kunnen vertellen als ze van iemand af willen. Een kwestie van aanhoren dus, en je voortdurend herinneren dat ieder verhaal twee kanten heeft.

Om een lang verhaal kort te maken, Elephant werd geselecteerd als het bureau dat het traject wat de baas betrof mocht gaan uitvoeren. Nu nog de betreffende werknemer en de door mij in te zetten coach bij elkaar brengen. Dat kwam er een paar weken later van. Mijn coach was naar de blokkendoos van de opdrachtgever getogen, had een gesprek gevoerd met de betreffende werknemer en aansluitend ruzie gekregen met de baas. Want wat bazen niet willen is dat hun werknemers als de klant worden ervaren. Wie betaalt er nu helemaal de rekening? Tja, soms een spanningsveldje in ons business. En de door mij geselecteerde coach staat bekend als een hele goede coach, maar ook als iemand die ten aanzien van het gevoel voor verhoudingen een bijzondere kijk op zaken heeft. Ik vind dat wel leuk. Ik wel.

Hoe dan ook, weer een week later kreeg ik de baas aan de telefoon. Of we niet een beetje duur waren. En wat voor eikel die coach was. Neen, ik vond niet dat wij duur waren. Het tarief dat door ons was berekend leek erg op het tarief dat hij bij UWV in rekening  bracht. En die coach? Ja, zeg het maar. Wat wil je? Een coach die de werknemer goed gaat helpen of een coach die de baas tevreden stelt? Allebei! Tuurlijk, maar laten we dat bepalen als het traject is afgerond. We kwamen uit het tarief en spraken een ludieke prestatievergoeding af. Als het traject niet positief zou worden afgerond, kreeg hij van mij persoonlijk een fles goede champagne. En als het traject wel positief zou worden afgerond, dan nam hij mij mee voor een dagje varen.

Binnen het jaar was het traject afgerond. Positief. Ik begreep van mijn coach wel dat de baas graag geïnformeerd wilde worden over voortgangskwesties die wat ons betreft niet door ons gedeeld mogen worden. En dat doet die coach dan dus ook niet. En hij legt dat op zijn manier uit. De eerste keer geduldig en voorkomend.

Dat dagje varen heb ik nooit aangeboden gekregen. En de fles champagne die ik had gekocht om het extra gezellig te maken staat nog steeds op mijn kamer. Vergeten, want wij hebben wel meer klanten.

Een paar weken geleden dacht ik er weer aan terug, toen de stukken voor het klanttevredenheidsonderzoek werden voorbereid. Ook deze opdrachtgever zou worden uitgenodigd deel te nemen.

Dat soort onderzoeken gaat helemaal digitaal en webbased, dus ik kon dagelijks volgen hoe de vlag er voor hing. De respons is anoniem, maar je kunt wel heel precies bijhouden hoe de cijfers zich ontwikkelen. Ik was best trots. Zowel klanten als opdrachtgevers scoorden hoog. Twee klanten vonden het nodig ons een 1 te geven. Daar stonden gelukkig zes tienen en tien negens tegenover.

En toen kwam er ineens een sombere opdrachtgevers-terugkoppeling. Dat viel op. En ik ging proberen te ontdekken welke opdrachtgever dat dan zou kunnen zijn geweest. Een toevalligheidje maakte dat dit lukte. Wacht even, klant succesvol uitgestroomd, blij met zijn nieuwe loopbaan, binnen budget, binnen de deadline.

Ik moest glimlachen. Concullega, m’n neus!

Maar het zou ook een mooi geschenk zijn als we een boekje weggaven over datgene waar we met al onze klanten naar op zoek zijn, een authentieke loopbaan ofwel gaan doen wie je bent. Mensen voor wie het moment aangebroken is om stil te staan bij de loopbaan zouden aan een dergelijk boekje steun hebben. Het zou een boekje worden dat handvatten geeft om stil te staan, om vervolgens weer richting te kunnen geven. Het is de visie van Elephant dat een mens er goed aan doet om dat met enige regelmaat te doen en niet te wachten op het moment dat de loopbaan stagneert, het werk verloren wordt of wanneer je gezondheid je dwingt om stil te staan.

Bij Elephant komen we veelal mensen tegen bij wie een van die drie factoren wel de aanleiding is geweest. Ook dan adviseren we om even stil te staan en niet te pogen om onmiddellijk je weg te vervolgen door enigszins verblind te solliciteren. Eerst de juiste vragen beantwoorden en dan op grond van de antwoorden je weg vervolgen. Al of niet met een veranderde richting. Visie heet dat en die visie borgt een duurzaam vervolg van je loopbaan. Die visie geeft je regie en zorgt er voor dat je niet met alle andere remmingen je weg vervolgt, misschien zelfs naar een mogelijke afgrond.

Mijn lief kwam ook thuis en vond een brief van het UWV. De brief bevestigde dat zij met succes haar WW uitkering had aangevraagd. Ze raakt namelijk haar baan kwijt per 29 februari. Ze werkt 17 jaar aaneengesloten voor een mooie organisatie waar ze een flinke portie aan heeft bijgedragen. Ze woont als P&Oer in het hart ervan. In de afgelopen drie jaren hebben nieuwe eigenaren er geen succes van weten te maken en staan faillissement en overname voor de deur. Een forse klap die de noodzaak van de hierboven beschreven visie schraagt en ondersteunt.

Mijn lief zal stil mogen staan. Verwerken en rouwen om dat wat ze kwijt is geraakt. Maar ook mogen kijken naar wie ze was, is en worden kan. Haar drijfveren, talenten en karaktereigenschappen anno nu mogen ordenen en op grond daarvan een kansrijke richting mogen kiezen die zal leiden naar een duurzame baan bij een organisatie die opnieuw kan profiteren van haar unieke talent. Visie heet dat.

De eerste regels in de UWV brief waren hoopgevend. De digitale aanvraag van de uitkering was gelukt. Het vervolg was wat minder. Mijn lief, die 36 jaar aaneengesloten heeft gewerkt en premie heeft betaald voor de verzekering die haar nu opvang wacht, kreeg een flink aantal geschreven verplichtingen om de oren. Half februari dient ze verplicht te verschijnen op een informatiebijeenkomst en als ze dat niet doet dan zwaait er wat. Lezen doen ze dus bij het UWV niet, want zoals u wel heeft gelezen is ze dan nog voor haar werkgever aan het werk. Zich ziek melden zal ze niet doen, dat ligt niet in haar aard. Doet ze het wel dan doet ze zich geweld aan. Dat weet ze van zich zelf. Ook schrijft het UWV dat ze nu meteen moet beginnen met solliciteren. Dat mag best een paar maanden naar een vergelijkbare baan, maar daarna is het afgelopen en zal ze ook met minder genoegen moeten nemen. Dat werkgevers daar niet aan meewerken (omdat zij wel zo slim zijn om geen mensen aan te nemen die onder hun niveau moeten gaan werken en tegen een bore-out op zullen lopen) scheelt het UWV niks.

Niet alleen de verplichtingen worden genoemd. Nadrukkelijk worden ook de consequenties gemeld en dat alles op een toon waarvan ik graag zou zien dat kleine crimineeltjes er mee worden aangesproken om maar te zwijgen van de grote. De mensen binnen het UWV kunnen er ook niet veel aan doen. Omdat ik soms met ze samenwerk weet ik dat er velen zijn die er nog iets van proberen te maken. Het UWV wordt aangestuurd door de politiek. Kamp in persoon. Als ik die man op televisie zie, zie ik een man die ik er van verdenk problemen te hebben met inleving. Kan hij niks aan doen. Helaas verdenk ik hem ook van een gebrek aan, u raadt het al. Visie!

Misschien komt er voor haar een baan vrij op een van de Waddeneilanden. Volgens Kamp moet ze daar dan maar gaan werken. Als hij de accommodatie nou ook betaalt heb ik weinig problemen met dit gebrek aan visie.

Op Ameland, waar we onszelf op een Rust, Ruimte en Richting week trakteerden, besloten we om met beelden te gaan werken. Een treffend beeld voorzien van tekst. Onze volgers zouden er door geraakt kunnen worden. Een vraag, een stelling steeds voorzien van een beeld of eigenlijk andersom. De bedoeling? Volgers de mogelijkheid geven om zich naar aanleiding van het door ons gestuurde beeld, voorzien van tekst, zichzelf een vraag laten stellen. Natuurlijk willen we zo ook onszelf kenbaar maken als deskundigen op het gebied van authenticiteit in de loopbaan. Sindsdien is mijn telefoon voortdurend in de aanslag en probeer ik kiekjes te schieten die kunnen inspireren.

In mijn Nieuwjaars reces liep ik zoals gezegd rond op het eiland Terschelling. We ondernamen in de storm de tocht vanaf de Walvis naar Paal 2. De laatste rustplaats van Amor onze hond. Zoals altijd wachtte daar een zeehond ons op. Deze keer lag hij op het strand zelf te wachten om na ons gegroet te hebben de wilde zee weer in te schuifelen. Dag Amor. Ik schoot wat af met mijn camera. De zee en de lucht trakteerden ons op zo veel moois. Dat moest ik vastleggen. Dat ging zo wel door die week en toen ik thuis kwam laadde ik alles in mijn computer. Terwijl Mac zijn werk deed haalde ik een bak koffie van beneden. Tijdens dat korte tochtje door mijn huis werd ik mij meer bewust van alle beelden die in mijn huis hangen en  de vraag drong zich in mij op of mijn loopbaan in alle beelden om mij heen vertegenwoordigd was.

Ik verdien mijn boterham als trainer en coach en eerlijk gezegd dacht ik dat er nergens in mijn huis het beeld van een trainer/coach te vinden zou zijn. Ik neem u even mee. In de woonkamer kijkt mijn vader lachend uit zijn lijst naar ons leven. En jawel, daarnaast ben ik zichtbaar. Mijn lief heeft mijn profielfoto in A4 formaat in een lijst gedaan. Ze houdt van hem. Gelukkig, daar is de trainer/coach en het neusje van de clown laat raden waar mijn kracht ligt. Maar daarmee houdt het wel op. Veel vakantie foto’s zijn in de woonkamer tegen de onderkant van de trap geschikt. Als we de trap opgaan zie ik aan mijn linkerhand de ene poster na de andere poster langskomen. Voornamelijk voorstellingen waarbij ik de rol van de onzichtbare hand heb aangenomen. Regie dus. Dan bovenaan veel foto’s van de voorstelling waar ik in artistieke zin het meest trots op ben: “Kruistocht in Spijkerbroek”. Op mijn kamer nog meer foto’s van voorstellingen waar voornamelijk anderen op schitteren. Dan een prikbord met mijn leven er op verbeeld tot zo’n tien jaar terug. Daarna was het prikbord vol. Van lang haar en baard boven tenger tanig lijf naar kale man met beginnend buikje. Hier en daar een foto van een rol in een voorstelling, maar dat zijn de uitzonderingen die een regel bevestigen. Mijn geliefden nemen een belangrijke plek in. Maar om nu te zeggen dat ik mijn loopbaan in beeld zie…..

Morgen ga ik weer aan het werk. In volgorde komt deze week het volgende op mij af. Maandag vergaderen, loopbaan-coaching, een ontmoeting met een arbodienst om samenwerking te onderzoeken. Dinsdag een teamdag begeleiden. Woensdag loopbaan-coaching en theaterlessen geven. Donderdag loopbaan-coaching. Vrijdag loopbaan-coaching. Veel autorijden tussen de bedrijven door.

Tussen al die bedrijven door kiekjes maken en die, in overleg, van tekst voorzien voor onze tweets.  En dan ben ik weer terug bij de beelden in mijn huis waarvan tussen de honderden slechts die ene profielfoto te zien is. Het enige beeld dat linkt aan mijn loopbaan anno nu. Of? Ik kijk naar de twee kunstwerken op mijn kamer. Een doek van Moot Leijen dat de achtergrond vormde van het Mrozek festival. Een Aquarel dat een impressie geeft van ‘Een soort Alaska’, geschonken door een van de spelers. Ik sta er niet op maar ik heb ze niet zomaar gekregen. Hoe graag ik ook zelf de bühne pak. Duizend keer vaker mocht ik onzichtbaar zijn. Anderen moeten het uiteindelijk doen en waar maken.

Zo is de cirkel rond. Mijn klanten en de trainees die ik in groepen tegenkom moeten het allemaal uiteindelijk zelf doen. De coach en de trainer vormen ook daar de onzichtbare hand. Er komen geen posters van misschien. Maar ons bedrijf staat vol met honderden olifanten. Geschenken van klanten die het uiteindelijk zelf doen.